Εΐχεν αύτοκτονήσει. Τό νεαρό του σώμα μόνο μέ παντελόνι
μισόγυμνο καί τά μαλλιά βρεμένα. Μες στό σεντόνι
τά ύγρά πού του έβαλαν πρίν πεθάνει πινελιές
είχανε μείνει μές στις πτυχώσεις. Παντού σκιές.
Κουρέλι πλάι του ένας άντρας. Από μαργαριτάρια
βρεχότανε τό πρόσωπό του. Τά λιγοστά φανάρια
τού δρόμου έξω σβήσανε. Τό σώμα πήραν
τό δροσίνανε. Μία λευκή φανέλα σΰραν
στό πάνω μέρος του. Τόν χτένισαν. Δέν άκουγότανε ανάσα.
Σέ λίγη ώρα ήρθανε καί πήρανε τά μέτρα γιά τήν κάσα.
Είχε πεθάνει μές σέ ώδινες. ’Οσμές ξιδιού
καί οινοπνεύματος μές στό βαμπάκι. Στού σκοταδιού
τά ξέφωτα γυναίκες όλη τή νύχτα στίς σκάλες τις κυρτές
τούς καλυμμένους μέ χαλιά διαδρόμους ή κάποτε σκυφτές
στά μυστικά δωμάτια. “Ενα μόνο πρόσωπο άνδρικό
μεσόκοπο σάν γερασμένο κάπου μέσ’ άπό τίς γριές διακό-
νισσες φιγούρες ή άλλοτε στό βυσσινί
τής κάμαρας μέ τόν αύτόχειρα μ’ ένα πανί
ξεχώριζε τό δέρμα νά στεγνώνει στά μαλλιά κάτι ν’ άγγίζει
στοργικά πέφτοντας κάπου έκεΐ πλάι νά δακρύζει.
Χαράματα ξεψύχησε. Κι αυτός ό άντρας άφού συμφώ-
νησε τήν άμοιβή μέ όλους —νά κρατηθεί κρυφό—
κι ετοιμάστηκε κάθισε κάπου καί περίμενε μόνος.
Τό πρόσωπό του ένώ ράβδωνε βαθιά ό πόνος
όπως εχθές δέ βρέχονταν σιγά καί συνεχώς άπό μαργαριτάρια
—μάζευαν γύρω του σεντόνια γάζες καί πεταμένα μαξιλάρια
τακτοποιούσαν— “Οπως χρειάζεται λές γιά πομπή θυσία
(έχοντας πιά ή ανάμνηση άκριβώς τήν ΐδια σημασία
μ’ ένα τσαλακωμένο άπ’ τόν καιρό πολύτιμο μαντίλι)
άργά επίσημα ή όψη του σχήμα θλιμμένο έγινε κοχύλι.

*Από τη συλλογή “Ανασκαφή”, Εκδόσεις Ίκαρος, 1984, σελ.26.