Ο ποιητής

Άσαρκες λέξεις ερωτεύεται.
Τις ντύνει και πεθαίνουνε.
Τα ξένα μάτια φταίνε.

***

Όνειρο

Κοιμάσαι
γίνεσαι
ο σκηνοθέτης σου
ο ήρωάς σου
κι ο θεατής σου.

***

Ο καφές

Αχνίζει
η μέρα σου
βουλιάζει
ύστερα
στο κατακάθι.

***

Φθίνουσα τάξη

Κάποτε ήμαστε ένα πλήθος
ύστερα πολλοί.
Διαδοχικά:
αρκετοί
λίγοι, ελάχιστοι
τρεις, δύο, ένας,
έτσι για να το αποφασίζουμε
σιγά σιγά
ότι κι εμείς θα γίνουμε
κανένας.

*Από τη συλλογή “Απόπειρα Τοπίου”, Εκδόσεις Ερμείας, 1994, σελ. 7, 10, 26 και 39.