Να έβγαινες τρομερά από τις εγκαταστάσεις
Του εργαστηρίου της σκέψης
Να αφήνεσαι στην πηχτή συνήθεια
Που δεν ακυρώνει το πάθος
Να αγκαλιαζόσουν μονόχνωτα
Και με μια ανάγκη
Να αναβοσβήνει νέον περιγραφές
Του απερίσκεπτου έλα
Τώρα
Από την μεγάλη διαδρομή
Σε παρόν και τότε
Κι εγώ ποτέ δεν θα είμαι ενήλικας
Πάντα θα διασχίζω μια ράγα
Πότε δεκαεφτά πότε ενενήντα
Το ημισφαίριο της σιγής
Να μην αποζητά καταθέσεις νευρώνων
Δεν αφήνω καθόλου
Να ζαλίσει το δέρμα την προσπάθεια
Ούτε ο πόθος την δημιουργία
Όταν γελάω το πόδι της χήνας
Θα μένει στλιπνό και δεν θα μαρτυρά την βαρύτητα
Της θλίψης
Κι αν αποφασίσουμε να συμβαίνει το σώμα
Σαν σκέψη
Λίγο θα χάσουμε ή πολύ το γήρας
Kαι αν τελειώσουμε ταυτοχρονικά
Το αναποφάσιστο και το ανεκπλήρωτο
Λίγο ή πολύ θα κερδίσουμε
Γέννημα
Κάποιοι είπαν ότι έφυγαν από τη χώρα
Των ξένων θελήσεων
Αφήσανε μια σταγόνα ανάμνηση στη νωχέλεια της ηλικίας
Και δεν ξαναγύρισαν να δουν πώς μετατρέπεται
Η ζωντάνια
Σε πόνο που τρέμει την παραίτηση για ερωτευμένη ακοή
Και δεν θέλω τίποτα πιο πολύ από το πολύ

Το πανί του προτζέκτορα για το τελευταίο πλάνο και τέλος
Θα είναι μαύρο και μόνο με λευκή ή ανοιχτόχρωμη σκέψη
Θα φτιάχνεται το σενάριο
Και το ηρωικό συνταίριασμα
Και η δειλή προσδοκία για πλοκή της ζωής με τέχνη
Πώς να πω πως σαβανωμένα τα λόγια
Όταν μπρούμητα έρχεται ο ύπνος
Και τα μάτια μόνο σε ύφασμα αρκούν
Να βλέπουν γύρω
Και
Τόσο
Και
Αναποφάσιστο μοντάζ
Στο μηδέν και το ένα;