Ι
είμαι εδώ

στη πραγματικότητα πάντα ήμουν εδώ

στη τσέπη του σακακιού μου

σε μια άκρη του λιμανιού

στους λερωμένους τοίχους

στα γράμματα που δεν έφτασαν

ήμουν εδώ
ανέπνεα
σε σκουριασμένα μέλη

παρέα με ρυτιδιασμένες σκιές

ω ναι είμαι εδώ

πάντα ήμουν εδώ

μιλώντας με γριές διαβάτισσες

τις βροχερές νύχτες

ψιθυρίζοντας παλιές μελωδίες

στάζοντας θλίψη

φτύνοντας όνειρα
ε
ίμαι εδώ

εδώ

να με κοιτάξεις:

ποτέ δεν έφυγα

II

τώρα περπατάς θριαμβευτικά

στους βρώμικους δρόμους

τα μαλλιά σου ανεμίζουν

στη κόκκινη τσάντα το κραγιόν σου

λίγα φτηνά περιοδικά

και δυο τρεις φωτογραφίες

χαμογελάς ευχαριστημένη

η θεά της πόλης

λίγο πριν βρέξει

λίγο πριν νυχτώσει

τα αγόρια θα αυτοκτονούν

και οι γέροι θα ξενυχτάνε

κοίτα

όλα κύλησαν σα ψέμα

III
το μόνο που συμβαίνει

είναι η αλλαγή των χρωμάτων στους τοίχους

είναι οι κινήσεις των χεριών

χαμένος νικητής

κοιτάζω με τις ώρες το ταβάνι

με ένα ιδρωμένο φανελάκι

έξω είναι οι πόλεμοι

υποθέτω όλο και πιο πολλοί

θα σκοτώνονται όσο περνά ο καιρός

στους δρόμους

στη δουλειά

στα σπίτια

στη τηλεόραση

ελάχιστοι δραπέτευσαν

πολύ λίγο ενδιαφέρον

πολύ λίγο κουράγιο
ενώ

έξω οι βόμβες σκάνε

οι μέρες φεύγουν
κι εδώ

δε συμβαίνει τίποτα

ΙV

θυμάμαι τις νύχτες

όλες εκείνες τις βουβές

σκυθρωπές πένθιμες

νύχτες

το μόνο που έμενε ήταν να γραφεί

ένα ποίημα

-χαμένη η υπόσχεση πως δε θα

ξαναγράψεις-

άλλο ένα ποτήρι

άλλο ένα μπουκάλι

άχρηστα ποιήματα που γράφτηκαν

και ποτέ δε διαβάστηκαν

το όνειρο να γίνεις συγγραφέας

οι απορρίψεις

και η μουσική να παίζει

και τα αστέρια να πέφτουν

όλες εκείνες οι βουβές

σκυθρωπές πένθιμες νύχτες

ήταν τόσο ωραίες

*Αναδημοσίευση από την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης – Ποιείν στο http://www.poiein.gr/archives/2432/index.html#more-2432