ξέχασα τη μάνα μου
λησμόνησα τα πορφυρά μαλλιά της
με τις χρυσές ανταύγειες

κλείστηκα σ΄ απόμερο καταφύγιο
υποχώρησα αμαχητί
στην άλλη άκρη του κόσμου

ακίνητος αγναντεύω
τα πέρατα τα τρεμάμενα
χωρίς κανένα σκίρτημα επιστροφής

δεν συμβουλεύομαι πια χάρτες
οι πυξίδες έπαψαν να μού χρησιμεύουν
οι φράχτες εδώ κι εκεί διάσπαρτοι

στον δικό μου ορίζοντα
όλα είναι ματωμένα στο μεταίχμιο
πληγωμένα από ύπουλα βέλη

οι φαρέτρες στο μεγαλείο τους
την ώρα που σκίζεται η γη
κάτω απ’ τα πόδια μου