Ώ! Λεύκα, όνειρο μου
Κατισχύεις της καταχνιάς.
Γιώργος Πρίμπας

Ολιγόγραμμα.

κάθε ανατολή έλκεται από τη δύση της

από την επιρροή στην εξουσία

λογοκρισία

στο κυπαρίσσι ύψος ρίζα καμιά δεν περισσεύει

cine 8 1/2
μάτια 8 1/2
παγκάκι 8 1/2
μια τίγρης ξαποσταίνει φως
πόση κούραση να σηκώσει τη μέρα;

σταγόνες χαλαζία αναφύονται στο βλαστό δροσιά εαρινού ρόδου
άνανθη ομορφιά

η πεταλούδα πέταγμα μεταβάλλοντας τον καιρό ποιήματα γράφει
αιτιοκρατία
το φως κάνει το χώρο

η αλλαγή μόνον όταν η φαντασία (μας) ξεπεράσει τον καπιταλισμό
προβλέψιμοι

το κτήνος που στολίζει τις πράξεις του με μια θεωρία
άνθρωπος

το νυχτολούλουδο Φάνης διαρρηγνύει το ιδεολόγημα του ορίζοντα των αισθητών
ο Αύγουστος

της άμμου και των αμπελιών
του έρωτα και των ονείρων

ζωή στιγμή
ξύδι γλυκόπιοτο

στους λογιστές της ζωής ο έρωτας στα πρέπει

κατάθεση του σώματος στην ψυχή ο χορός

μόνη μου αντικειμενικότητα τα συναισθήματα από το πρόσκαιρο της εντύπωσης των πραγμάτων

το γιατί δε ρωτά εξουσιάζει

πως, λοιπόν, έγινε ο κόσμος;

ο χορός δεν έχει ηλικία

θέλω να κάνουμε έρωτα

οι σκιές μακραίνουν

αδημονούν τα αστέρια να τρεμοπαίξουν

κάτι να λογιστεί ως άκτιστο

κάτι να θωρηθεί ως άπλαστο

μια ανεμώνη

Ω! Γαία κόρη του γίγνεσθαι μητέρα της ζωής απ’ τα μαστάρια σου απλώνεις αμβροσία

Ισλανδία, Απρίλης 2010

***

ξέρουμε τη μοίρα των άστρων

πότε θα σβήσουν πως θα εκραγούν

στο τετράδιο της ζωής

ο ήλιος προσθέτει το επόμενο φύλλο

άσπρες χαρακιές ματώνουν το γαλάζιο

τόσα να δεις μα πόσα γνώρισες;

η χαλασμένη ενότητα στο προχωρημένο της διαστολής των καιρών όπου το φως νησίδες στο σκοτάδι καμβά

στο χρηματιστήριο λουκέτο ασφαλείας

μια καλή αρχή

μια πεταλούδα η ευτυχία στιγμή

***

Με τρόπο χαϊκού Ι

Δώσε της χώρο.
Θα σε γεμίσει άνθη.
Βοκαμβίλια!

Δυο δεκοχτούρες
Πάνω σε πεύκου κλαδί
Ερωτοτροπούν.

Μικρή ελπίδα
Στο βλέμμα του γεωργού.
Όστρια καιρός.

Μέρες του Μάη
Ο αγέρας λεβάντες.
Η φύση λάμπει!

Μέσα στη γλάστρα
Την απότιστη.
Κοίτα! Αγριόχορτα!

Στάζουν τη δροσιά.
Τα φύλλα στα μάρμαρα.
Αρχαίος ναός.

Ιστός αράχνης.
Πόσο όμορφος!
Κάποιος θα πεθάνει!

Καθώς πέρναγα
Το κοτσύφι σώπασε.
Βουή μελισσών!

Πόσα τζιτζίκια;
Φορτωμένα η ζέστη.
Από το πρωί.

Ένας αετός
Πετάει ψηλά.
Στη γη θα καταλήξει.

Μια παπαρούνα.
Κόκκινη από ντροπή;
Ή από ζωή;

***

η νύχτα ξέσπασε…
…

οι ψυχές των δέντρων
αναβλύζουνε τρεμοφεγγιές.
πυγολαμπίδες!

…

από το Ένα
αναβλύζουνε μορφές.
αγέννητο!