.απογευματινή βροχή

βρέχει βροχή αιώνων

ας φιληθούμε κάτω απ’ αυτό το νερό

εσύ τυλίξου στο λαιμό μου

εγώ στερεώνω το κεφάλι μου στην άβυσσο

να τραγουδήσω στη μανία της

για σένα

είμαστε μαζί

της πιο μεγάλης Άνοιξης το αειθαλές υπονοούμενο

το άπειρο στα χέρια μας

Θα είναι μία του ουρανού ακόμα

ολόφωτη ηλεκτρική εκκένωση


(21/5/04)

***

.εκπαιδευτικόν

έμαθα στην επιφάνεια

στην επιφάνεια ξαναγυρνώ

τρέφομαι με πάθη
γη και οργή καθώς το όνομά μου το επι-

βάλλει

γιαυτό και φλέγομαι και

χαίρω άκρας ουσίας
μνήμη μανίας μητέρα
ή κήτος ή κλείνω ανισοτρόπως προς την Άνοιξη
την ημέρα εξάλλου κανονίζω το Αδιανόητο

διδάσκοντας μορφασμούς

περί της παραβίασης της πραγματικότητας

λειαίνοντας δακρυδόχους

κοινώς: προγυμνάζοντας ζέσεις

*Από τη συλλογή “.ο εαυτός ήχος”, Εκδόσεις Εξάρχεια, 2013