~
μια μέρα,
κρυφάκουσα
τη νύχτα,
ήταν που ο χρόνος ξέφυγε με τις φτερούγες
της ανάμνησης
κι έγινε
νόμιμη άμυνα στα δακρυγόνα
του
παρόντος
~
τότε έμαθα τι κρύβεται πίσω από
το φράχτη,
τόσα άχρηστα
όσο και ένοχα,
αλλά δεν σας τα πω,
είναι ζήτημα
τιμής,
ιδιόχειρης
~
μόνο πως,
φύτρωσαν λάφυρα ως συμπτώματα,
από οφειλές
και ήττες
και πως το σήμερα
τρέφει το θάνατο,
~
και το αύριο;
είναι τύχη ή σύμπτωση
~
(alexmil) ©
Artist: Joan Ponç
