Έκαμα τόση υπομονή
που πια, δεν τη θυμάμαι.
Έμαθα άωρα να ζω
το έτσι, στο αλλιώς,
της ανοχής μου,
της ενοχής μου.

Ποιας σάρκας ηδονή τώρα να γίνω;
Απουσιάζει η ζωή μου από τούτη
την πραγματικότητα
και συ, που με κοιτάς με αθωότητα,
φύλαξε τα σεντόνια σου
κρυφοί οι πόθοι σου,
στου μπαλκονιού σου τη σιωπή
αυγή δε θα υπάρξει,
για όσους κοιτάξουν.

Φύλαξε τα σεντόνια σου,
κρυφοί οι πόθοι σου.

Έκαμα τόση υπομονή
ζωή ευτέλεια
για όλους όλα τέλεια,
θα το φωνάξω!
Άπλωσα τα σεντόνια μου
στης μειονότητας τη θέα,
εδώ οι πόθοι μου!
Και κείνη η σάρκα, η ηδονή;
Παραδοχή, αποδοχή, μοιραία.

Άπλωσα τα σεντόνια μου,
νιώθω τους πόθους σου.

Της ηδονής μου η αθωότητα
πραγματικότητα,
στης ενοχής μου την αβρότητα
δε θα γυρίσω.
Έκαμα τόση υπομονή,
θέλω να ζήσω!.

*Από τη συλλογή “Εν πορεία…”, Εκδ. Γιάννης Σκ. Πικραμένος, Πάτρα 2010, σελ. 11.