οι πύρινοι

θα ‘ρθει μια μέρα που η γη
θα ενωθεί με τον ήλιο
θα λιώσει
θα γίνει μία μόνο απ’ τι φλόγες του.
κι εμείς τότε
μόνο πυρετό θα έχουμε ανεβάσει.
τη συνηθίσαμε τη φωτιά
τόσα χρόνια ζώντας με αυτή να καίει μέσα μας.
μα πάντα απ’ έξω παγωμένοι
παγωμένα χέρια παγωμένα χείλια
ανάβουμε άλλη μία φωτιά
κάπου στο δρόμο
σε ένα κτίριο
κάπου στο δρόμο μας
για να συντροφεύει αυτή που καίει στα σωθικά μας.

***

ηλεκτρικός

διαταραγμένος ψυχικά
μεσ’ στο στομάχι του βαθιά
άνθρωποι κοντοί ως τα πόδια ζητιανεύουν.
καθείς κι από ένα χάλκινο “αξίζει”.
σεμνά η κυρία φτύνει το εισιτήριο
με σάλιο επικυρώνει την τιμή.
χέρια νωπά γλιστράνε στο δικό μου
κι όλο ανεβαίνουν και κατεβαίνουν πάλι.
κι ένα άλλο χέρι δεσποινίδος
τρεμάμενο στο κράτημα σακούλας
κι ας είναι μόνο μία
θυμίζει μαγαζιά που έμειναν κλειστά
σε συνοικίες εργατικές που τα ρούχα της
παγίδεψαν στην πλέξη τους.
-μυρίζει ιδρώτας και σε ‘μένα-
κι έπειτα η έναρξη της προσφοράς.
φωνές την αναγγέλουν.
παζάρι χαρτομάντηλων θυμίζει.
μάρκες διαφορετικές για να διαλέξω
χέρια διαφορετικά
πιο σκληρά
χέρια που λυσσάνε για ένα άγγιγμα
μυαλά που τα κρατάνε ευπρεπώς κοντά στο σώμα.
και μάτια
όλο μάτια αυτός ο ηλεκτρικός..
πόσα πολλά να είδαν πριν μαζί βρεθούμε
κι έχουν έτσι αλλοιωθεί στο κοίταγμα της πόρτας του τρένου.
όλοι μαζί για μια τρενόπορτα ν’ ανοίξει.
λίγη ακόμη υπομονή
αν και μπορεί
μιας και βρεθήκαμε
να πεθάνουμε μαζί.
πώς αλήθεια δεν εκρήγνυται το τρένο
στο βάρος τόσων κουρασμένων ψυχών
στριμωγμένων στα βαγόνια;

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”, εκδόσεις προςποίηση. Το σχέδιο της ανάρτησης είναι δουλειά της orgbamaria και περιλαμβάνεται στη συλλογή.