Έχω από καιρό παραιτηθεί
της προσπάθειας να ενώσω
τα κομμάτια του παζλ
με την ένδειξη ”απόκρυφα μέρη”.
Όταν την ταίριαζα σε όλους τους εαυτούς,

σε όλες τις ανησυχίες μου

μέσα σε μια μπανιέρα.

Όταν υπήρχαν μυστικά και σημεία μου

που δεν ήθελα να μοιραστώ.

Ξεκινώ δανείζοντας έναν ώμο, έναν αγκώνα,

ένα γόνατο,μια παλάμη,

κάποιο κομμάτι του λαιμού μου.

Μέχρι σαν κισσός να απλωθώ πάνω σας,

κόβοντάς σας την αναπνοή.

Να βγω όταν τα φώτα της σκηνής αναβοσβήνουν.

Σάρκα γυμνή νευρική,

μπήγοντας βελόνες στα μάτια σας,

αφού έτσι κι αλλιώς

θα με τοποθετήσετε σε χαμηλό ράφι

στα μουσεία 
των πρησμένων παντελονιών σας