Οι μεγάλοι δρόμοι

κοιμούνται στον ίσκιο των χεριών της.

Βαδίζει στο μαρτύριο.

Αύριο.

Σαν μια γραμμή μπαρούτι..

ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΥΡΙΟ 

Από την μεγάλη οπή του τοίχου

σε δέχτηκα ανάθημα από τα χέρια του χειμώνα.

Σε κοίταζα να διασχίζεις τους δαχτύλιους άμμου

των θωράκων.

Όπως η γενιά των μελαγχολικών στο περιβόλι

των παιχνιδιών.

Πάνω στο χορτάρι του μολύβδου

Πάνω στο χορτάρι των μεταλλικών υπολειμμάτων.

Πάνω στο χορτάρι που δε λαχανιάζει ποτέ .

Εκτός του οποίου η ομοιότητα των εγκαυμάτων με το

μοιραίον τους δεν είναι ποτέ τέλεια.

Ας κάνουμε έρωτα.

René Char

«Το αδέσποτο σφυρί»