ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ

Είμαι κάτι ασύλληπτο
Είμαι κάτι ασύλληπτο
Για του ανθρώπου το μάτι
Καιροφυλακτώ
Όπως είπα κι αλλού
Στις μεγάλες διαβάσεις
Ή με μία μονάχα ματιά
Εξαφανίζω
Φόβους και ολέθριους δισταγμούς.
Γνωρίζω το μοναδικόν
Της αποστολής μου
Βοηθώ τον πλησίον
Ξεσκεπάζω την πλάνη
Πολεμώ τον θρασύ και τον δίβουλο
Τα κριτήρια δεν είναι σαφή
Πιο συχνά, η φωνή του ενστίκτου –
Καταφεύγω στα σύννεφα
Πως αλλοιώνονται τα χρώματά τους στη δύση.
Οι εποχές εναλλάσσονται
Μέσα στη διάρκεια της μέρας
Και δεν μένει καθόλου καιρός
Η ψυχή να χαρεί
Ή απλώς να χειμάσει.
Λάσπη θόλος αέρας ζεστός
Δυνατός και μονήρης
Ποια κορφή ποιος βυθός
Μια τριήρης
Αλυχτάει μες στη νύχτα.

*(πρώτη γραφή 31/10/1971) δεύτερη γραφή 1997).

***

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ

Pendant que les fonds publics s’ ecoulent en
fetes de fraternite, il sonne une cloche de feu
rose dans les nuages.
A. RIMBAUD

Illuminations
Εκείνο το πετούμενο
Δεν ξαναφάνηκε πια
Κι η φοβερή του ανάμνηση
Βράχο με κάνει
Τον άνεμο ν’ ακούω και να βλέπω δηλαδή
Όρνια και αεροπλάνα
Τις ανοησίες
Να υπομένω
Και τις συμφωνημένες εκ των άνω αναφλέξεις
Ω διχασμένη αρετή
Μοχθηροί εφιάλτες.

(1991)

***

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΆΤΩΝ

Ασκήμιες του πολιτισμού
Σκοτείνιασε.
Πιλότος που πολυβολήθηκε Η φωνή μου.
Ύστερα πάλι
Άλλο
Καινούργιο σκηνικό
Κοντά στη θάλασσα
Προχωρημένη Αναγέννηση
Πλήκτρα
Ξεχειλωμένες γιορτές
Προετοιμάζουν μεγάλη απάτη.

(Οκτώβρης 1982)