Nυχτερινά Σώματα

Καθώς ανάβουν και σβήνουν οι δρόμοι

Τα μάτια σβήνουν κι’ αυτά

Ενώ τα σύννεφα ανακατεύονται και κατεβαίνουν

Κλειστά καφενεία

Δυό άνθρωποι μαζί

Πιο κάτω τρείς άνθρωποι μαζί

Πιο κάτω τέσσερις άνθρωποι

Ένα πρόσωπο ξεχασμένο

Έν’ άλλο χθες απαντημένο

Άτονο απελπισμένο

Δεν το θέλω

Ένα στόμα που ξέρει να βρίσκει

Την πληγή της Ψυχής

Ποιος είναι ο δρόμος

Πρέπει να κάψουμε τα χέρια μας τη Νύχτα αυτή

Των φαντασμάτων και της μαύρης πίκρας.