Ντέμης Κωνσταντινίδης, Ποίημα Posted by Το κόσκινο on October 12, 2015 Κύματα ρίγη κρατημένες ανάσες- φουσκωτό σκάφος. Ο προβολέας φωτίζει ένα μέρος- σκυφτά κεφάλια. Ανάμεσά τους παιδάκια που κοιμούνται- κλειστά μπουμπούκια. Έχει κανένα νόημα τ’ ανθρώπινο; Αναρωτιέμαι. Share this: Share on X (Opens in new window) X Share on Facebook (Opens in new window) Facebook Like Loading... Related