Μέσα στις σπηλιές του σώματός σου κρύβομαι
τυφλός ζητιάνος και προσκυνητής˙
έρχονται δύσκολες μέρες
οι αγκαλιές θα μοιάζουν σωσίβια
τα χάδια καταφύγιο σωτηρίας.
Οι νύχτες μου έχουν πολύ δρόμο
κι εμείς που νομίζαμε πως ξεφύγαμε
απ’ τις Συμπληγάδες του χρόνου
κυνηγάμε μιαν ανάσα ατίθαση τα ξημερώματα
και τα δειλινά ένα ψήγμα ελπίδας.

Εμπροσθοβαρείς και μόνοι
χαράζουμε τον ήλιο του μεσημεριού
με ανοξείδωτο μαχαίρι.
Σπίτι δεν έχουμε
ούτε και μόνιμες ιδέες
ανασφαλείς απόμαχοι της ζωής
περιμένουμε το τελευταίο σινιάλο.

*Από τη συλλογή «Χρεοκοπία ιδεών», Εκδόσεις Στοχαστής, 2014.