Πυρακτωμένο σημάδι

Και τώρα
με το σημάδι στο πόδι
με το πυρακτωμένο σημάδι και το κορμί να λείπει
μοιάζω ανώνυμη
το ξέρω πως με έντυσαν όλοι
πως με είδαν τα φώτα του πρωινού
να ναρκώνομαι ακόμα και στη λάβα
το ξέρω αρνήθηκα το ταμπάκο της κοίμησης
…κοιμούνται μόνο όσοι αποφάσισαν

δεν άντεξε το σώμα τόση απελπισιά
κοιμήθηκα
πέραν τούτου δεν ξέρω αν μπόρεσα στον ύπνο μου
να κρατήσω την παρθενιά μου
δεν την έδωσα χωρίς καπνό που στέλνει μηνύματα πολέμου
δεν την έδωσα
και πάλι εδώ που ήρθα στο νότο
μαζί με άλλους με τους οποίους ποτέ δεν έμοιασα
-και μάλιστα τόσο που μοιάζοντάς τους θα απείχα από τα χνώτα μου-
μάλιστα εδώ στο νότο δεν μου είπαν
πως ακόμα κι ένα πόδι όταν κοπεί κομμάτια
μπορεί να περπατήσει με την ελπίδα των άλλων
και είπα δεν θέλω άλλες ελπίδες
είμαι γεμάτη από τ’ ανδραγαθήματα και τις πομπώδεις
φωνές των ευέλπιστων ανέλπιστων
θέλω να κτίσω δυο λόγια
δυο λόγια μόνο, ακόμα και με ένα πόδι
ακόμα και με ένα χνάρι χέρι
δυο λόγια δικά

***

Μεγάλο στήθος, μικρό στήθος

Τελείωσες
τον πρώτο σου πίνακα
από το σχήμα του σώματός μου
αλειμμένο με ακρυλικές ουσίες
και η πιο μικρή λεπτομέρεια
κι αμυχή
με τύλιξες σε σεντόνι
στα μαλλιά των στρειδιών και της πέτρινης σιωπής
με επιούσια χρώματα
τα ανακάτεψαν οι μέλισσες
στην αγάπη τους για το κίτρινο

είπες πως το στήθος μου ήταν πελώριο
δεν χωρούσε στο σεντόνι
θα σκόρπιζε τα χρώματα
σε σχέδια αλλόκοτα
-εγώ δεν το είχα προσέξει
πως είχα μεγάλο λιμάνι για να φύγεις-

τα δέντρα μπορούν κι απλώνονται
στη θάλασσα
απλώνονται στα χρώματα
σε σχήματα σα γύρη
σε γύρη που έχει κέντρο
σε κέντρο που έχει πλευρά
που αγγίζω και μετρώ
καρδιά που κτυπά

μα δεν το είχα προσέξει…
πως είχα μεγάλο στήθος

{…}
πήρες άλλο μοντέλο, μικρά λιμάνια
το ίδιο όμορφα
ίδια χρώματα άλειβες
έφτανε τουλάχιστον το σεντόνι
δεν περίσσευε
με λίγη συντήρηση μνήμης
όλα έφταναν

{…}
θα έβγαινες είπες
από το πρώτο επίδομα εργασίας
αν το μοντέλο σώμα μου ταίριαζε
στην αναπαράσταση των χρωμάτων σου
θα το λήστευε η τέχνη σου…
ληστεύεται το φυσικό λιμάνι;

λιγόστεψα το στήθος μου με κίνδυνο
να φτάνει στο σεντόνι με τ’ ακρυλικά σου

{…}

*Από τη συλλογή “Μουσώνες”, Εκδόσεις Αφροδίτη, Μελβούρνη 2015. Η εικόνα της ανάρτησης είναι έργο του ζωγράφου και ποιητή, Χρήστου Ζάχου.