Το δωμάτιο. Ο άνθρωπος στέκεται στη μέση
Κοιτάζοντας γύρω του
Μια καρέκλα! Ένα κρεβάτι! Ένα τραπέζι
Ο άνθρωπος, η καρέκλα, το τραπέζι και το κρεβάτι.
Μέσα σε άπειρους τοιχους να τον διαπερνά μια παγωνιά.

***

Το κομπρεσέρ άρχισε
Κάποιος άνθρωπος τραντάζεται
Η γη ξεκοιλιάζεται
Τα παιδιά παίζουν στην αυλή
Η μάνα τρέχει να κλείσει τη γκαζιέρα
Ο πατέρας κάνει λεφτά με αίμα.

***

Κατάστρωμα! Θέση πλην και συν
Εδώ σιωπή. Μιά μύγα στον αέρα.
ψρρ….ψρρ….φρρ….φρρ …. η μύγα
Πρόσωπα κάτι τέτοιο επάνω
Μύγες περπατούν, ησυχία
Η τζιμινιέρα τον ήχο βγάζει
και την τροφή την άχρηστη
Καπνός γύρω. Μαυρίσαμε
Φτύσαμε την ανθρωπιά μας.
Είναι που το άλογο βρίσκεται στο λιβάδι μοναχό
Καλπάζει! Καλπάζει
Ένα λάσσο στον αέρα
του γραπώνει το λαιμό
Και αυτό έχει θέση εδώ
Κοπάδι! Κοπάδι!
Μην αρνείσε την θέση στο κοπάδι.

***

Μεσάνυχτα
Ακαθόριστοι ήχοι
Μία λάμψη
ο λαμπτήρας κάηκε
το βιβλίο δίπλα στο κρεββάτι
φαντάζει ανικανοποίητη ερωμένη
ο χρόνος τρεκλίζει στο σκοτάδι.

***

Είδαν τα μάτια μου ανθρώπους
να τρώνε σκουλήκια
και σκουλήκια να τρώνε ανθρώπους
Έφτασε στ’ αυτιά μου τρίξιμο μουχλιασμένων λέξεων.
Μίλησα με τη φωνή μου,
μα δε μ’ άκουσε κανείς
Ήμουν μοναχός.

***

Η αράχνη υφαίνει τον ιστό γρήγορα
Το τέλος είναι κοντά.
Ικριώματα στημένα σε έξαρση
Δήμιοι και θύματα αλλάξουν ρόλους
Θάνατος και ζωή γελούν κοροϊδευτικά το φόβο.

***

Φεβρουάριος, χιόνι, κρύο, μαύρος ουρανος
Πρωΐ τέσσερις παρά
Οι δρόμοι αδειανοί, πουθενά ψυχή.
Ένα ουρλιαχτό σκύλου σου φέρνει ανατριχίλα
πρωΐ τέσσερις παρά
στην πόλη μας.

***

Όταν η αυλαία ανοίγει,
και δείτε τον ηθοποιό να παραπατάει
σε μαντρισμένο σενάριο ρόλο·να βρει.
Να τινάζει στον αέρα τους φόβους
και να χάνεται στη σκόνη ενός
άρματος που φεύγει στα έγκατα του απείρου.
Μην ψιθυρίσετε, μην προσπαθήσετε
να γυαλιστείτε στον καθρέφτη
των ματιών του.
Είναι ένας απρόσκλητος ηθοποιός
με αλλόκοτη μορφή σ’ ένα σενάριο
που δεν έχει γραφτεί, για μιά
παράσταση που δε θα αρχίσει ποτέ.
Για μιά παράσταση που θα παιχτεί
χωρίς κανένα θεατή.-

*Από την πρώτη συλλογή του ποιητή “Εκπέμπουμε στους αναρίθμητους σκλάβους ανά δευτερόλεπτο” (σε ανεξάρτητη έκδοση, χωρίς παράθεση χρόνου έκδοσης, αλλά φαίνεται ότι ήταν η δεκαετία του 1980, στην Πάτρα). Με τα ποιήματα αυτά κλείνει η δημοσίευση της εν λόγω συλλογής. Θα συνεχίσουμε με ποιήματα του Αντώνη Στασινόπουλου από τις επόμενες συλλογές του.