Έχουμε αναφερθεί ξανά στην τάση της έκδοσης βιβλίων αποκλειστικά σε ηλεκτρονική μορφή (e-book), μια τάση, που τείνει να εξελιχθεί σε αναγκαιότητα λόγω του υψηλού κόστους της έντυπης έκδοσης. Τούτη η αναφορά είχε γίνει σε μια παλιότερη κριτική για τον Δήμο Χλωπτσιούδη και το βιβλίο του «Η οργή της πεταλούδας». Πιστός στην συγκεκριμένη μορφή έκδοσης ο ποιητής εξέδωσε και δεύτερο βιβλίο αποκλειστικά σε ηλεκτρονική έκδοση. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή με τίτλο: «Κατάστιχα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις: «Τοβιβλίο» και περιλαμβάνει ποιήματα ολιγόστιχα με οικονομία λέξεων και συμπυκνωμένα νοήματα.

Τα «Κατάστιχα» του Δήμου Χλωπτσιούδη χωρίζονται σε έξι μέρη-θεματικές ενότητες.

Το πρώτο μέρος φέρει τον τίτλο: «Πολιτική, ανθρώπων φύσις» και περιλαμβάνει ποιήματα πολιτικού προβληματισμού. Να τονίσουμε, ότι όταν μιλάμε για πολιτική ξεχωρίζουμε χοντρικά δύο κατηγορίες ανθρώπων. Είτε είναι άνθρωποι πάμπλουτοι, που δεν τους έλειψε ποτέ τίποτα και βλέπουν την πολιτική ως ένα παιχνίδι εξουσίας, είτε είναι άνθρωποι, που βίωσαν τη φτώχεια, την ανεργία και την κρίση και αγωνίζονται μέσα από την πολιτική για έναν καλύτερο κόσμο. Ο Δήμος Χλωπτσιούδης ανήκει στους δεύτερους. Με την οικονομία του λόγου, που τονίσαμε και πιο πάνω και με μια λεπτή ειρωνεία θα γράψει: «το χαμόγελο προβάρει σε καθρέφτη μαγικό / «καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, / ποιος είναι ο πιο αγαπητός;» / «Εσύ, κύριέ μου, όλες οι δημοσκοπήσεις / εσένα δείχνουν νικητή».

Το δεύτερο μέρος φέρει τον τίτλο: «Σιγά μη φοβηθώ» και περιλαμβάνει ποιήματα αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι πυροβολισμοί εναντίον των μεταναστών εργατών στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, οι σιδερόφραχτες παρελάσεις, ο τρόμος των μεταναστών από τις ρατσιστικές επιθέσεις είναι μερικά από τα θέματα, που θίγονται: «τρύπιες ιδέες / με θυρεό μεσίστιο μίσος / χορεύουν στου ρατσισμού / το ανέμισμα».

Το τρίτο μέρος φέρει τον τίτλο: «Κοινωνοί της κρίσης» και περιλαμβάνει ποιήματα, που αναφέρονται στην οικονομική κρίση των τελευταίων ετών. Ο ποιητής χρησιμοποιεί εδώ την τέχνη της μεταφοράς σε συνδυασμό με τη λεπτή ειρωνεία, που συναντήσαμε και πιο πριν: «στου μεροκάματου τις στοές / όνειρα ασπρόμαυρα από την καρβουνόσκονη / ταξιδεύουν με το Μεγάλο Βαρκάρη / δίχως κέρμα στο στόμα / τα τέλη μένουν ακόμα απλήρωτα».

Το τέταρτο μέρος φέρει τον τίτλο: « Η Τροία μιας ζωής» και περιλαμβάνει ποιήματα κυρίως υπαρξιακά. Εδώ ο κοινωνικός προβληματισμός υποχωρεί και υπάρχουν μόνο μικρές πινελιές, ενώ τα υπαρξιακά ερωτήματα και οι αναζητήσεις εμφανίζονται με μια φιλοσοφική διάθεση, που μιλάει απλά δίχως να γίνεται κήρυγμα: «με χαλασμένη πυξίδα / σ’ ωκεανούς / και νερά πρωτοϊδωμένα πλέουμε / μιαν άγνωστη Ιθάκη αναζητώντας, / ξηρά απάνεμη».

Το πέμπτο μέρος φέρει τον τίτλο: «Ονείρων λέξεις» και περιλαμβάνει ποιήματα, που μιλάνε για όνειρα. Όνειρα ανεκπλήρωτα. Όνειρα, που αν προσπαθήσουμε μπορούν να βγουν αληθινά. Όνειρα για τα οποία πρέπει να παλέψουμε: «Ονειροπολήματος / μικρά άσματα / χαραγμένα σε πέτρες, / μοιρολόγια ζωής / γραμμένα στην άμμο».

Το έκτο μέρος φέρει τον τίτλο: «Θάλασσα ηδονής το κορμί της» και περιλαμβάνει ποιήματα ερωτικά, αποδεικνύοντάς μας ότι ένας ποιητής μπορεί να είναι πολύπλευρος και να μπορεί να γράψει το ίδιο όμορφα κοινωνικά, υπαρξιακά και ερωτικά ποιήματα: «τα μάτια της σκούπισε / κάτω από τις στάλες / της βροχής, / ξεδίψασε μ’ ένα ποτήρι / γεμάτο φιλιά».

Κλείνοντας, θα θέλαμε να συγχαρούμε τον Δήμο Χλωπτσιούδη για το δεύτερο πόνημά του και να διαπιστώσουμε ότι είναι πολύ καλύτερο από το πρώτο του βιβλίο δείχνοντας την εξέλιξή του ως ποιητή. Και επειδή πιστεύουμε ότι η εξέλιξη ενός ποιητή δεν σταματάει όσο ο ίδιος συνεχίζει να δημιουργεί, περιμένουμε μια αρκετά ενδιαφέρουσα συνέχεια.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ