Υπήκοοι

Μας έχει σφίξει
το παγωμένο χέρι,
ενός μεγάλου χειμώνα.
Περιτυλιγμένοι είμαστε
με συρματοπλέγματα
κι ο εγκέφαλός μας
κομμένος στα δυο
από σύνορα.
Τα πρόσωπά μας
έχουν γίνει
μια φωτογραφία αστυνομικής ταυτότητας
που τα χαρακτηριστικά της
όσο πάνε και σβήνουν
σαν το κερί που λειώνει.
Σκυφτοί περπατάμε
ολόιδια σημαδεμένοι
ταλαιπωρημένοι υπήκοοι
καταπατημένοι
απ’ τα επώδυνα βήματα
των δυναστών μας.

***

Ιδιωτική ελευθερία

Μοναχικά κλάματα είμαστε
θλιβερές καθημερινότητες
στριμωγμένες σε σύνορα,
σπασμένες φωνές
μεσ’ στη βουή της πόλης.
Λένε πως είμαστε ελεύθεροι
μόνο που αυτή η ιδιωτική ελευθερία μας
επαίρεται
στα στενά όρια
λίγων προκαθορισμένων τετραγωνικών
περιορίζεται
σε ομοιόμορφα ρούχα
συμβολίζεται
με την χρησιμότητα
των γυρτών σβέρκων μας
και θυσιάζεται
για τα φονικά
σύμβολα
ενός εξαγώγιμου
κοινοβουλευτισμού.

*Από τη συλλογή “Υπήκοοι”, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2008 (σελ. 17 και 33).