Κοιμήθηκα μ’ εφιάλτες,ξύπνησα με οδύνη στην ψυχή .Τίποτα δεν μπορώ να σκεφτώ για να απαλύνω τον πόνο.Φωτογραφίες με νεκρούς σε ψυγεία ,πνιγμένα παιδιά που τα ξεβράζει η θάλασσα και τα διάφορα φασιστοειδή να βρίσκουν έδαφος να σπείρουν το φαρμάκι τους.Πως θα θυμόμαστε άραγε εμείς αν ζούμε ή οι άνθρωποι του μέλλοντος αυτές τις μέρες;Σαν μια ντροπή αβάσταχτη φαντάζομαι.  Το χειρότερο είναι ότι στεκόμαστε από απόσταση και απλώς κοιτάζουμε,εκτός λίγων που αγωνίζονται για να βοηθήσουν όπως μπορούν.Μερικοί βέβαια αναγνωρίζουν πως είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι αλλά σκέψου μου λέει κάποιος ,πως δεν θα μπορούν να ζήσουν και θα γίνουν κλέφτες και τότε τι θα γίνει;Όταν θα γίνεις εσύ πρόσφυγας ή μετανάστης τότε τι θα γίνει του απαντώ.Σκέφτηκες μήπως κι εσένα η ώρα σου είναι κοντά;Είναι απίστευτο πόση απανθρωπιά κρύβουμε ,φοβούμενοι μήπως χάσουμε τα κεκτημένα μας.Βέβαια όταν μας τα παίρνει η κάθε κυβέρνηση ,υπηρέτης του κεφαλαίου εκεί κάνουμε κοινώς την «πάπια»Είναι μια μέρα μαύρη…