τι σόι κόκκαλα φοράει το σκοτάδι;
πώς είναι εκεί; έχει θρόισμα; εδώ —όπως τ’ άφησες—
φοράμε τ’ αλεξίσφαιρα —και καλά— μα η ζωή μάς σημαδεύει στο κεφάλι
πίσω από τους αριθμούς
στα σπιτίσια τσιγάρα μας —στα πνιγμένα ποτά μας
στα εξτραδάκια και στις ανάσες από συντάξεις προγονικές
στο βραδινό καυγά μας με μια σημαία λευκή καθώς πετάμε πετσέτα
σ’ ετούτη την κατάληξη κάθε παραμυθίας
κανένας δεν λυτρώθηκε από τη γραμμικότητα της αγάπης
κανένας δεν λυτρώθηκε από την κυκλικότητα της σιωπής
ανυπεράσπιστοι —οι μελλοζώντανοι και οι νεκροί—
ανυπεράσπιστοι —από το μίσος του «μεσαίου πολίτη» —
παντού και πάντα ανέτοιμοι για τον καιρό της ξηρασίας
σ’ ετούτο το ξεκίνημα της νέας παραμυθίας:
ψωμί-ανία-παιδοκτονία
δεν βρίσκει άσυλο το χαμένο τους σύνθημα
δεν είναι εδώ————————————-Πολυτεχνείο

ο Παττακός ζει κι ο Δεσποινιάδης θα τυπώσει το Κλέφτικο σε 500 αντίτυπα
—κρατάς το πιο πληγωμένο—
ο Γιώργος και η Φαίη ακροβατούν απλήρωτοι στα Άνω Ιλίσια
η Γιαγιά κοιτάζει τις κραιπάλες μας στωικά
έπαψε πια να τακτοποιεί τους νεκρούς της,

τελευταία φορά που σε συνάντησα ήταν στην ιδιωτική κλινική
μέσα στην έπαρση των ιατρικών επισκεπτριών
μέσα στη χυδαιότητα των χορηγών με τις μπροσούρες,
ωχρό κορίτσι —αναίσθητο— στο θάλαμο οξυγόνου, τα περιστέρια γουργούριζαν — αφόρτες κοινοτοπίες — στο φωταγωγό
κι απ’ το σταχτί σου κρανίο έφεγγαν οι φέβες των ηττημένων,

πάει καιρός, μα ο πόλεμος αναάμεσα στους ανθρώπους δεν λέει να τελειώσει
Θεία Χάρις.

*Απόσπασμα από τη συλλογή “Κλέφτικο”, εκδ. Πανοπτικόν, 2013 (σελ. 31-32).