Κι αφού βαδίζαν εικοσιδυό μερόνυχτα/
λυτός ο ήλιος, αδέσποτο σκυλί/
κι η νύχτα δαγκανιάρα/
δεμένα τα βρέφη στο βυζί τους,
ανδράποδα/
και το στόμα ξερό σαν τη γενέθλια στάχτη/
αντάμωσαν μ’ ένα βοσκό σκαμένο/
όπως τον γύριζε ο λίβας/
με σημάδια των ωρών των πρώτων/
μια φωτιά στροβίλιζε τον κάμπο/
καμωμένη από άνθρωπο/
ουτιδαμή μα φρέσκια/
και τα πρέκια ασπρίζαν απ’ τον πασχαλινό ασβέστη/
μα νερό πουθενά/
στο στήθος του έλαμπε η λαχτάρα του πόντου/
(σα να λέμε του πνιγμού)
ένα μόνο παιδί από το κοπάδι του/
που είχε τα κέρατα γυρισμένα στο γάστρι/
αντιμίλησε/
μα ο χρόνος δεν ήταν προς συζήτηση/
όταν κοντεύει/
κοντεύει/
έτσι ξεπέζεψαν τα ζώα/
με το στέρνο γυρισμένο στη φωτιά/
τα μάτια δεμένα, έτοιμα/
κι έψελνε ο άνεμος μια ραψωδία υγρή/
σα ρέμα σε αρκουδοσπηλιά/
μα πάλι νερό πουθενά/
μόνο το μέλι απ’ τα φιλιά της μάνας τους μες στη βροχή/
μόνο τα δαγκωμένα χείλια/
Ξάφνου άστραψε δια μιας κι όλοι τυφλώθηκαν/
και μια θάλασσα γεννήθηκε απέραντη/
έτοιμη να χωρίσει/
κι ας έδειχναν οι ασπάραγγοι αιώνια αγκαλιασμένοι/
ενώ μια γριά τροφός έβραζε το γάλα/
τα δάκρυά τους/
κατακόκκινα θα επέπλεαν πηχτά/
στην ταπεινή μαρμίτα/
από δω κι εμπρός/
Έναν έναν τους οδήγησε στις βάρκες/
ενώ μασούλαγε μια φράση απ’ το Νεκρονομικόν:
όταν στραφεί ο καιρός σαν το σκορπιό/
και τσιμπήσει τα ίδια του τ’ αρχίδια/
λιώνει ο άνθρωπος στο χώμα δυσκολότερα/
και η ψυχή έλκεται από το ξένο φως/
σα μια μιγάδα ακρίδα:
αναποφάσιστη στα στάχυα/
μα είναι σκύλα η ξενητιά/
σαν έχεις μάτια να θυμούνται το άγιο χώμα/
photo: Umbo (Otto Umbehr) (German, 1902-1980)
Mystery of the Street (Mysterium der Strasse)
1928
Gelatin silver print
11 7/16 x 9 1/4″ (29 x 23.5 cm)
The Museum of Modern Art, New York
Thomas Walther Collection. Gift of Shirley C. Burden, by exchange

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του Κων. Λουκόπουλου στο http://loukopk.wordpress.com/2015/08/23/%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%AD%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%B9-%CE%B7-%CF%84%CF%8D%CF%86%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7/