Στα χωράφια της καφουράς

Στης καφουράς τα χωράφια κατοικείς
Στους βάλτους του ιωδίου ξανανιώνεις
Τα καστανά ρακιά της ρίζας
Σε τρέφουν πιο καλά κι από τις στάμνες του ήλιου.

Μιας λαμπάδας η φλόγα στο λάδι των ματιών σου τρέμει
Μια φωτιά παίζει φλάουτο και ταμ-ταμ:
Των προγόνων τα κόκκαλα χορεύουν στο πανηγύρι της σήψης.

Το ντελικάτο κίτρινο λολούδι
Που κάθε χίλια χρόνια ανοίγει
Ξετυλίγεται αργά απ’ το θώρακά σου

***

An Claire-Liliane

Αγαπημένη, εσύ είσαι το άστρο μου
Στη δεξιά σου όχθη στέκεται το παρελθόν
Στην αριστερή σου όχθη ορθώνεται το μέλλον
Καθώς ρέουμε μαζί τραγουδάμε το παρόν.

Μας παρακολουθούν με το βλέμμα τα δέντρα της σήψης
Πετούν μακριά μας τα πουλιά της απολύτρωσης

Στο δεξί σου μάτι είμαι διαμάντι
Στο αριστερό μου μάτι είσαι βελούδινη

Ο ήλιος γλιστράει στο δεξιό σου ώμο
Το φεγγάρι σαπίζει στο αριστερό μου χέρι

Αγαπημένη, εγώ είμαι το ποτάμι σου
Κυλώντας μαζί σωπαίνουμε το παρόν

*Από τη συλλογή “Ονειροχλόη”, εκδόσεις Στιγμή, 2002. Μετάφραση: Δ.Π. Παπαδίτσας.