Ανοίγω τα μάτια του ύπνου.

Τρεκλίζει ακόμα το βλέμμα

που κοίταξε προ ολίγου

μέσα στο χάσμα του ονείρου:

το ανέφελο θέρος

τη γούβα βαθιά ανοιγμένη στην άμμο

τις κολλημένες εντυπώσεις στα τσίνορα

τα μυστικά στην παρειά

εκεί που συναντά το χνούδι

το δέρμα
τα άλυτα αινίγματα

της κάθε φακίδας

όλα τα στίγματα

την αδημονία

ν’ ανασαίνει με δυσκολία

μια μέρα αποσύνθεσης

που κοίταζε πέρ
α
η βυθισμένη γυναίκα
υγρή και πράσινη

τον σταματημένο χρόνο της

μέσα στη σέρα.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης είναι από τη σελίδα της Σοφίας Περδίκη στο facebook.