και η σελήνη μου ‘στειλε για συντροφιά σαλούς

στην απαλή κατεβασιά που οδοιπορούσα
ποταμιαστό το φως της απλωνόταν
πάντοτε μετρημένα αθόρυβα
τα βήματα της σκέψης μου

τριγύρω μάτια φέγγανε
ψυχρά στους φεγγαριού τα μαγεμένα
στα πρόσωπα τ’ αλήτικα τ΄ αλλιώτικα
κι έγραφε το φεγγάρι κι άλλα πρόσωπα
εκείνα που καθένας είχε χάσει

πάλι με την πανσέληνο ανάβλεψα
σύμβολα κρυπτικά στα μάγουλα της ώρας
όλο το κίτρινο μεγάλο πρόσωπό της
πλατιά να κατακλύζει λιώνοντας
τα στέρεα όσα υποσχέθηκε στον ύπνο

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ο Φαρφουλάς”, τεύχος 17, Μάιος (Άνοιξη-καλοκαίρι) 2014 (σελ. 65).