Άνθος χαϊκού
άπειρη ευγλωττία
του ελαχίστου.

Στάλες στη στέγη

μού χτυπά η φωνή σου

Τη φιλοξενώ.

Απλώνω δίχτυα

φεγγαρόφωτα φύλλα

στο πανέρι μου.

Σελίδα κύμα

γεμίζει ναυάγια

τους φάρους σβήνεις.

Λείπεις τις νύχτες
τόσα χρόνια ονείρων
σε περιμένω.

Των βημάτων σου
ο βραδινός επαίτης
ερημωμένος.