Τις νύχτες, μ ένα θρόϊσμα,

περνάς από τον ύπνο μου βαστώντας/

τους τοίχους με τα χέρια στην έκταση/

τη μια αμίλητος/

με σβησμένα μάτια/

γνέφεις να κατεβούμε στο υπόγειο

να γυρίσουμε το λάδι/

την άλλη ακατάπαυστα/

-τη μία λέξη μες στην αλλη-

διηγείσαι το περιστατικό της Κορίνθου/ με το σαλεπιτζή και τα

μουχλιασμένα καρύδια/

ή τη βάρδια με τους λαθρέμπορους/

(χειμώνας που ταν/

και κρύωνες στην προβλήτα)

για αυτό όλο βήχεις/

οι μέδουσες του Ασπροπύργου γυρίζουν πλέοντας σε άσηπτους πλόες στο

μελαχρινό πετρέλαιο/

κι η μάνα σταθερά μας διακόπτει με επιμονή/

κοιταζόμαστε και γελάμε μαζί/

αλλά παύω πρώτος.

Το ξέρω/

πάνε χρόνια που χες κόψει το τσιγάρο/

κι όταν σε χάνω σε αυτούς τους καπνούς/

είναι πάντα ή κουρνιαχτός ή αντάρα/

αλλά με υπόσταση/

βαραίνει στα λουλούδια μας και τα γέρνει/

σαν τη ζωή που από το χώμα έλκεται/

Και παλι βήχεις.

Δεν έχεις ορμήνειες μέσα απ’ τις σκιές/

μόνο…