Στην έρημο του ανύπαρχτου
Χάσκουν μακριές οι νύχτες
Τα καραβάνια δεν περνούν
Νεκρός σκορπιός ο χρόνος.

***

Κι όλο χτυπά ο Πτα
Στ’ αμόνι
Φλόγες-πτηνόμορφα γλυπτά
Τη σκόνη…

***

Στα όρη που κροτάλιζαν
Τα οπλοπολυβόλα
Τώρα αφειδώς μοιράζεται
Γαμήλια φόλα…

***

Του κήπου μου όλα τα λουλούδια
Ατακτοποίητα…
Του κήπου μου η παρθένα γη
Μεγαλουργεί!
Θρέφοντας δίχως εξαιρέσεις.

***

Άλλη μια νύχτα, δες την, πέταξε!
Και δώστου φεύγει…
Για την ψευτιά μισοχαμογελά
Το χάραμα.

***

Στις καφετέριες…
Γκαρσόνες-ιέρειες
Κι αναμμένες οθόνες
Δήθεν ξορκίζουν μοναξιές.

***

Ίδια τοπία απελπισίας
Σε κάθε συναναστροφή:
Κινήσεις, εκφράσεις, θεατρινισμοί
Πληθυντικοί ευγενείας…

*Από τη συλλογή “Η ασφαλής ομήγυρη”.