Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Κοντές ανάσες VI

Ήσουν όνειρο.
Σε περίμενα πάντα.
Όνειρο μένεις.

Νιώθει τον πόνο.
Μαχαιριά ο χωρισμός.
Δεν κάνει πίσω.

Γράφει και σβήνει.
Οι στίχοι ωριμάζουν
καρπούς πνευμάτων.

Καθάριο βλέμμα
και πανέμορφη θωριά.
Βιάστηκες Χάρε.

Γερνώ και ξεχνώ.
Μα πάντα θα θυμάμαι
Όσα ζήσαμε.

Leave a comment