Ο δρόμος γυάλιζε, ναι, από αστέρια,
Που είχαν τατού στις βιτρίνες
Ένα φουστάνι είχα θελήσει
Όλο κι όλο
Να μυρίζει βροχή
Να περηφανεύεται πως δεν πέρασε από την κόλλα των πωλητών
Και των παραγγελιοδόχων
Το φορούσε η Διδώ, στην πυρά της Νουμιδίας
Όπου παρέδωσε το πνεύμα για τον έρωτα
Και δεν χάθηκε το μέγεθος της αθανασίας του και δεν χάθηκε
Το όνειρο των κόλπων του και δεν χάθηκε ποτέ
Η ίνα της στολής του, κι αυτό το φουστάνι που μύριζε θάλασσα, φόκο και αίμα
Αυτό της ιστορίας το κέντημα
Είχε το σώμα μου το εγχάρακτο της ξενιτιάς αλώνι
Στα χείλη ενός ξανθού οπλίτη του Ροβίνακα από την Αλβιώνα
Και την ενσάρκωση της ατέλειωτης χαραυγής
Μια μάρσιπο αναπαμένη
Όπου θα φέρω μέσα μου τα δίδυμα Παιδιά του
Ένα φουστάνι όλο κι όλο
Αγορασμένο ήταν τελικά
Από ένα αστέρι για μένα
Με κέρματα της νύχτας όταν ξύπναγε η Πλειάς
Και χτενίζονταν τα γράμματα για την επαύριο
Στο φτωχικό γραφείο μου των μαρτύρων του πρώτου αιώνα

*Από τη συλλογή Carmina …CARTHAGINIS (Τραγούδια… Της Καρχηδόνας), Εκδόσεις “Αφροδίτη”.