απ’ τη θαμπάδα του μίζερου κόσμου ανάμεσα προφταίνουν
καθαροί.
χωράνε τα κατω μέλη τους σε σχισμές
και σπρώχνουν.
μέχρι που ρίζες στα πόδια τους να βγάλουν.
υιοθετημένα παιδιά απ’ την άσφαλτο
ορφανά από φύση.
κι όμως την ανάδοχη αυτή βαθειά αγαπήσαν.
σε μαύρο χρώμα θλιβερό ντυμένοι
αιμάτινοι από μέσα
-τι θαύμα η κόκκινη μέσα τους ορμή-
το φως των ψευτάστρων διαθλούν
το καθαίρουν
και οι ίδιοι με σώμα ανθρώπινο
αστέρες γίνονται καρφωμένοι στη γη,
μιας κι εδώ έλαχε μαζί να βρεθούνε,
φτάνουν.
και είναι απειλή.
γιατί από πόλεμο ποιήθηκε η ανίερή τους μάζα
γιατί θαμπά συνήθισε το μάτι αυτής της κοινωνίας να κοιτά
απατηλά πιστεύοντας πως ζει ελευθερία.
όμως εκείνοι καθαροί
με σώμα ακόμα ανθρώπινο
με μάτια αετίσια
παιδιά που κάτι καταλάβανε
και να κοροϊδευτούνε δεν μπορέσαν.
χωράνε τα πάνω μέλη τους σε σχισμές
και γκρεμίζουν
απ’ τον ουρανό ώς τη γη
τον σάπιο που φτιάξατε κόσμο.

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”, Εκδόσεις προςποίηση, σελ. 8-9.