Ο χείμαρρος της Μουσικής με συνεπήρε.
Έφυγαν άπαντα τα βάρη που με συνέθλιβαν.
Έμειναν ορισμένοι πόνοι να μου θυμίζουν
τα λάθη και την αρρώστια μου.

Και να σκεφτεί κανείς πως είμαι κάποιος
που λατρεύει την ανόθευτη και άδολη Χαρά.
Ένας που η ψυχούλα του πετάει ψηλά
στην πρώτη ευκαιρία που της δίνεται.

Ένας που ονειρεύεται διαρκώς
το Υπέρτατο, το Καθαρό, το Αμόλυντο.
Ένας που λατρεύει τα στιλπνά χρώματα της Φύσης,
τις θεϊκές μνήμες και τη θαλπωρή των αδελφών ψυχών.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.