Πηγούνι στα γόνατα,
στα χέρια κρίνα,
μάτια βουτηγμένα
στην παλέτα της αυγής.

Δε γύρισες,
κι ας άκουσες
σερνόμενα τα βήματά μου.

-Τον σκότωσαν, είπα
-Ναι.
-Θα συνεχίσουμε;

Απέναντί μας,
άλλαζε η σκοπιά
και στο στρατόπεδο
όλοι ξάγρυπνοι.
Καθένας πενθούσε μοναχός
κι όλοι μαζί.
Ένα κλάμα βρέφους
καλημέριζε τη γειτονιά.

-Θα συνεχίσουμε. `

Alexei

Chin on knees,
lilies in hands,
eyes dipped into
the palette of dawn.

You didn’t come back,
although you heard
my steps crawling.

– They killed him, I said
– Yes.
– Are we still going on?

Opposite us,
guard changing
and in the camp
all awake.
Anyone was mourning alone
and all together.
A baby crying
was saying good morning
to the neighborhood.

-We’ll continue.

*Το ποίημα έχει δημοσιευτεί εδώ: http://www.pandiera.gr/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AD%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CE%B6%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CE%B2%CF%8C%CE%B9 καθώς και στο ιστολόγιο του ποιητή εδώ: http://penapsalidixarti.wordpress.com/2015/05/

**Αγγλική μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης