Από το ποίημα της Ευτυχίας Παναγιώτου «Η μάρτυρας τραγουδά την αλήθεια» (Χορευτές, Κέδρος 2014).

Η μάρτυρας τραγουδά την αλήθεια

Ζωή μες στα χαλάσματα,
τα γυάλινα μάτια σου κλαίγαν αιώνες.
Με δάκρυα δραπετεύεις• απ’ τη γραφή•
παραβιάζοντας
αγνώστων σπίτια.

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι
ανυπεράσπιστη.

Μην ουρλιάξεις απ’ τα φλας.
Ο φόβος σφαλίζει και ράβει
τα μάτια της Ιστορίας.
Τα χέρια μη βάλεις στ’ αυτιά.
Παλαιολιθικοί εραστές σε καλούν.
Ποιο πτώμα αγκάλιασαν στο σκούξιμό τους,
ποιο κρώξιμο κινδύνου πέτρωσε το βλέμμα τους
θα ομολογήσουν.

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι
ανυπεράσπιστη.

Αν είσαι μέσα ή έξω δεν θα το μάθεις.
Ρίψεις, ποδοβολητά και δάκρυα• θα σε διώκουν.
Απ’ τα πνευμόνια σου όμως, ωτακουστή,
θα εκτιναχθούν αλλόγλωσσα πτηνά.
Aλλοφροσύνη που τη ζήτησες,
να ορθώσεις το κεφάλι.

Τραγουδώντας χτίζεις
και δυνατά μονάχα,
με τις χορδές σου σείοντας
ραγίζοντας τα βράχια,
για μια γυναίκα που―
με δρασκελιές στην αμμουδιά
κι ένα κοντάρι που―
ζωγράφισε δυο…