Franz Kline, phonebook

ΣΕ ΑΚΟΥΣΑ ΑΙΩΝΕΣ ΜΑΚΡΙΑ
ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΡΕΧΩ
ΦΩΣ ΓΟΝΑΤΙΣΕ
ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΩ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΑ
άνθρωποι κάποτε
με τα βλέφαρα δεμένα
κλειστά μάτια
δεν έβλεπαν άγγιζαν έγλυφαν πίστευαν πέτρες…
(Μου δώσανε να φάω τ’ αδέρφια μου όταν δεν ήξερα
Απ’ την αηδία γύρισαν τα μάτια μου ανάποδα
κι είπαν πως δαιμονίστηκα
Γύρω μου εμετός
Εγώ που δεν έχω τίποτα
γιατί ν’ ακολουθώ τους νόμους αυτών που έχουν;)
Ύστερα
βρίσκαμε τους θεούς μας σκοτωμένους περίεργα
στην έρημο στους βάλτους
σε νέους βάλτους
στα μεγάλα δάση
πεσμένους
ξεβρασμένους στις θάλασσες.
Ο άνεμος έπασχε πάνω απ’ το χώμα
και δεν ήταν οι δολοφόνοι καθόλου δυνατοί
μα είχαν επίτηδες άγνοια
μιαν αβλεψία παρελθοντική
Το μαχαίρι μπηγμένο στην σάρκα
τριάντα τη μέρα δεν είναι μόνο τ’ αργύρια
μια λίμνη από λάδια και καυτές μηχανές
ο φόβος ήταν
η μισή βάρκα
και η νεκρή κοπέλα στα χέρια μου,
των γερόντων η σκάλα η σάπια
από δω ρίχνουν τα παιδιά
τα σκαλοπάτια κουβαλούν το κατέβασμα.
Σε βροχή από ανδρείκελα και σωλήνες
το νερό παγιδεύτηκε
στα σκοτάδια ρίξαν τη μέλισσα
κι όποιος να βόγγηξε πνίγηκε
σα να μην υπάρχουν διψασμένοι.
Ο πόλεμος άρχισε μόλις τέλειωσε ο πόλεμος
ο πρώτος μονόλογος κι ο τελευταίος.
Το θηρίο έχει ανθρώπινα δόντια
και στο μέταλλο συνηθίζοντας
δεν σε πειράζει ούτε η σκουριά ούτε το αίμα.
Να λοιπόν γιατί το φως ενοχλεί τον αιώνα
και η αδερφοσύνη είναι λέξη μεγάλη
γιατί δεν υπάρχουν αξίες όταν πεθαίνουν παιδιά.
Αρχαίες κολώνες και δάκρυα
σύννεφα άμμου πετρωμένα πουλιά
σιδεροσκελετωμένοι ευνούχοι δέονται στην έρημο
τα δόντια της πληγής δίνουν οστά και γυρεύουν σάρκα
Ο καιρός είναι δηλητηριασμένος
χείλια που προσμένουν φλογέρα
την ευκολία στην συγκέντρωση σκελετών
τόσοι κορμοί δέντρων ξεραμένων.
Σπάνια οι θεοί είναι αληθινοί
σπάνια δεν τους προδώσαν οι άνθρωποι,
καταμετράει λάθος το ρολόι τους
και περιμένει
το λευκομασκαρεμένο μαύρο ότι θα πουληθώ.
Η γη συχνάζει τους χτύπους της
και δεν χάνει παρά μόνο με την διαταγή
των αυτονόητων
πιότερο από μερικούς ανθρώπους την ημέρα
Η έλλειψη σημειώνεται σε δίσκους ηλιακούς
μορφή κιλήδας
Κι ακούστηκε η φωνή αυτών που πατούν τα λουλούδια:
«πάρε το όπλο και σκότωσε»
Ακούστηκε καθώς θα ειπωθεί
ο θάνατος καβάλα στον άνθρωπο και στο άλογο.
Έτσι γεμίζει χώρους παίρνοντας
τα χρώματα των ορίων
Η μηχανή είπε και πάλι θα πει:
«εγώ διαταγές εκτελούσα»
σφραγισμένοι αυτή
σφραγισμένος και ο αιώνας
με κόκκαλα παιδιού που λιμοκτόνησε.

*Από τη συλλογή «Επανάσταση και…», αυτοέκδοση, Αθήνα 1991.