Είναι ένας καλαμώνας όπου πέφτει μαύρη βροχή.
Είναι ένα δένδρο μελανό, που στέκει μοναχό.
Είναι μια ανεμοσυρμή γύρω απο άδειες καλύβες.
Πόσο θλιμμένο αυτό το βράδυ.

Η τρυφερή ορφανή
Περνά μπροστά απο το υποστατικό μαζεύοντας γλίσχρα στάχυα.
Τα μάτια της διάπλατα ανοιχτά και χρυσαφιά στο λυκόφως
Και η αγκαλιά της όλο προσμονή για τον ουράνιο μνηστήρα.

Γυρίζοντας στο σπίτι
Οι βοσκοί βρήκαν το γλυκό κορμί
Σαπισμένο μέσα στον ακάνθινο θάμνο.

Ένας ίσκιος είναι μακριά απο σκοτεινά χωριά.
Ήπια απο την κρήνη του άλσους
Τη σιωπή του Θεού.

Στο μέτωπό μου πέφτει μέταλλο παγωμένο.
Αράχνες αναζητούν την καρδιά μου.
Είναι ένα φως, που στο στόμα μου σβήνει.

Τη νύχτα βρέθηκα σε μια ερείκη,
Ατενίζοντας τα απόβλητα και τη σκόνη των άστρων.
Μέσα στη λόχμη της λεπτοκαρυάς
Ήχησαν άγγελοι κρυσταλλένιοι.

*Από το βιβλίο “Γκεόργκ Τρακλ, Ένας Οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο”, Εκδόσεις Νησίδες 2014. Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου.