Ruth Andre, River Dance

φύλακας

Ούτε ανάσα δεν μ’ άφησε να πάρω
Το γουρούνι πίσω απ’ το γκισέ.
Με το που με είδε να μπαίνω
στο σπίτι μου,
πετάχτηκε στα δυο του πόδια
με τα κόκαλά του αγκαλιά
και τη κοιλιά σκισμένη.

Λυπάμαι, κύριε,
Μου είπε πριν ψοφήσει.
Αργήσατε.
Είναι πιασμένες όλες οι θέσεις για τον ήλιο.

***

η ποίηση της θλίψης

Όταν είμαι πραγματικά λυπημένος
δεν γράφω ποιήματα,
δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου και τους άλλους.
Όταν είμαι πραγματικά λυπημένος
μένω εκεί.
Στην ύπαρξη.

Υπάρχει μεγαλύτερη κατάθεση ψυχής
απ’ την ανάσα;

*Από τη συλλογή “Ανεκπλήρωτοι φόβοι”, εκδόσεις Πολύτροπον, 2012