…
όσο καιγόμασταν
στον πυρήνα μιας φωτιάς μέσα στο κέντρο
χορεύαμε παράλληλα τον πιο άγριο χορό.
και όσο οι κοινωνοί της αφθονίας
ψευδοευτυχείς καταναλώνανε αλκοόλ μέσα στα μπαρ
κόκκινο κρασί πίναμε εμείς
απ’ το μπουκάλι κατευθείαν του Διονύσου
και κοιτάγαμε από το ύψωμα τη θέα
νομίζοντας για μια στιγμή
η πόλη αυτή ότι είναι πλέον για εμάς.
και χορεύαμε
χαρούμενοι απ’ αυτή την εικασία.
χορεύαμε πάνω απ’ την πόλη
σαν το μέλλον να έρχεται από εμάς
από μέσα μας
και ν’ αγκαλιάζει αυτή την πόλη
που σιχαθήκαμε τόσο
όσο αγαπήσαμε
άναρχοι αγγελιαφόροι
διονυσιακοί
είμασταν το βράδυ εκείνο
…

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν” (19 ποιήματα της Λίνας Φι και 8 σχεδια της orgbalmaria), εκδόσεις προςποίηση http://prospoihsh.blogspot.gr