Καπνισμένο τοπίο
Ξεχασμένος πίνακας
Αυτόχειρας ζωγράφος
Οι καμινάδες δραπετεύουν στον ουρανό
Χλωμά τραιντάφυλλα στο βάζο
Ένα πιάτο καταφύγιο κατσαρίδων
Σπίτι. Τα κεραμίδια τσακισμένα
Ένα στόμα.
Λέξεις στη γκιλοτίνα.
Μισοτελειωμένο γράμμα σε αποσύνθεση.
…
Ρυτιδιασμένα πεζοδρόμια
καλύπτουν τα βήματά του
Σε είδα να προχωρείς μόνη,
με ματιά μακρυνή
στο θαμπό καθρέπτη της ασφάλτου
Η γρήγορη βουερή βροχή έλουσε τον έρωτά σου
Ρυτιδιασμένα πεζοδρόμια
ασχήμηναν τα όνειρά σου.
Η γλοιώδης άσφαλτος σε πήρε μακρυά
για μια γαλήνη άπιαστη, αιώνια
Στέκομαι με την ματιά μου την τρελλή
να σ΄ αναζητεί
Τα τρεμουλιασμένα χέρια μου ψάχνουν
να σ’ αγκαλιάσουν
Ένα πουλί ήρθε και έκατσε κοντά μου
Έκανα να τ΄ αγγίξω
και κείνο πέταξε για μέρη άγνωστα.
Ρυτιδιασμένα πεζοδρόμια
ακούω τα βήματά σου
Έλα αγαπημένη μου πάμε
Είναι άσχημα εδώ για μας
Έλα… Έλα γρήγορα
να προλάβουμε τον αγέρα
Σε ρυτιδιασμένα πεζοδρόμια
σκόνταψαν τα όνειρά μας.
*Από τη συλλογή “Εκπέμπουμε στους αναρίθμητους σκλάβους ανά δευτερόλεπτο”, ανεξάρτηση έκδοση.
