Μες σε μια κόλαση παθών – έργο δικό του –
Όταν βάρος φρικτών κι ανήθικων εικόνων τον πλακώνει:
Άλλη καρδιά ποτέ σαν την δική του δεν υπήρξε
Από αδύναμες ορμές τόσο γοητευμένη
Κι άλλη καρδιά απ΄ το Θεό τόσο βασανισμένη –
Τα χέρια τα λιπόσαρκα κι αλύτρωτα
Στον ουρανό σηκώνει
Δεόμενος.
Όμως την παθιασμένη, οργιαστική του προσευχή
Μόνο μια δίψα ακόρεστη τυραννική ορίζει,
Κι ή έξαψή της εισορμά
Και πέρατα απόκρυφα διασχίζει,
Μα ούτε
Και του Διόνυσου η βακχική ιαχή
τόσο δαιμονισμένα δεν ηχεί,
Σαν όταν η μαρτυρική του η κραυγή,
Μες σε θανάσιμη έκσταση και λύσσα που αφρίζει,
Εκπλήρωση απαιτεί: Εισάκουσόν με, Μαρία!

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης. Από το http://www.poiein.gr