ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ

Είναι ένα μυαλό
Αφημένο στο τραπέζι
Άθιχτο
Μια καρδιά
Κι αυτή άθιχτη
Κι ένα σώμα
Δυο μέτρα απ’ τα χέρια σου
Βαθιά θιγμένο

***

ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ

Πόδια, για πού το βάλατε;
Ποιες προσδοκίες φορέσατε
Ψηλές
Πάνω σε αυτό το
Παραιτημένο πλακόστρωτο
Που σας μαγκώνει;
Πού πήγε η φυσικότητα
Ο ένστικτος ρυθμός σας
Το ξάφνιασμα του ξένου
Και με δυσφορία περνάτε
Σαν να το ξέρατε καιρό;
Σε ποιες άγριες ομορφιές
Ζητάτε να βγείτε, πόδια;
Αυτό το δειλινό
Μειδιώντας μπροστά στο αταίριαστο
Σας βρίσκει από παντού