Τα κύματα στα γόνατα,

στο χέρι η ομπρέλα

κι η βάρκα μόνη στη στεριά,

ναυαγοί τόσοι λυγμοί

αγγίζουν την ανάσα

με άνισες θυσίες,

απρόσεκτα γέλια στα σύννεφα

ξεχνάνε σκαλοπάτια

και σβήνουν στο υπόγειο

(ποιος ξέρει αν θα βρέξει;)

δεν επιστρέφουν αλώβητες

πρωί οι προσδοκίες,

σαν γέρασαν απρόσμενα

χώμα, νερό και πέτρες

(ποιος στ’ όνειρο θ’ αντέξει;)

*Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ στη διεύθυνση http://frear.gr/?p=9851
Φωτογραφία: Anji Jonhston.