φοβάμαι τις κρίσεις πανικού
την αρχή τη μέση και το τέλος
ο καιρός ασαφής – είναι άνοιξη;
είναι φθινόπωρο; ποιος ξέρει άραγε;
και το ταβάνι πέφτει και με πλακώνει
οι μικρές ασχολίες μεγεθύνονται
να μαγειρεύω να πλένω τα πιάτα
να σφουγγαρίζω να αλλάζω σεντόνια
δεν θα βρεις πια παιδιά στους κήπους
να σκαρφαλώνουν στα δένδρα
για να πηδήξουν να κυλήσουν
στη πρασινάδα στα χόρτα
αποτρελαίνοντας τους μεγάλους
με ουρλιαχτά χαράς
μια σκέτη απόλαυση
γράφω για σένα σημαίνει πως άδικα
σε περιμένω να έρθεις τα βράδια
και για να ξεχάσω αυτό το μαράζι
βάζω τέρμα μουσική στο ραδιόφωνο
ύστερα
με λεκτικούς ακροβατισμούς
διασκεδάζω την απορία μου
– υπάρχει ζωή μετά θάνατο;
χαζό δόγμα το δόξα εν υψίστοις
να μου το θυμάσαι
θα γίνουμε οι δυο μας κάποτε
διδακτέα ύλη στα σχολεία
δύσκολο θέμα για διαγώνισμα
στο μάθημα της έκθεσης ιδεών
– πόσο πολύ μας μπερδεύει ο έρωτας;
μη το γελάς!
το μόνο κέρδος του ποιήματος
στο ορκίζομαι είναι το ίδιο το ποίημα
εκεί στην άκρη γίνεται ένα θαύμα
στης σελίδας το λευκό περιθώριο
κάθε μέρα όπως τσαλακώνομαι
συνηθίζω σιγά σιγά
τη χάρτινη σου σκληρότητα
και ο πόνος παύει
να είναι μόνο
εχθρός μου

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από τη σελίδα του Βάσσου Γεώργα στο facebook.