Σήψη


Το βράδυ που τα σήμαντρα διαλαλούν ειρήνη,

Ξωπίσω είμαι απ’ των πουλιών τα θαυμαστά φτερά,

Που όπως πομπές προσκυνητών, ευλαβικές, σε σμήνη,

Σε πλάτη φθινοπωρινά χάνονται λαγαρά.

Αργά περιδιαβαίνοντας το λιόγερμα στον κήπο

Τη φωτεινότερή τους μοίρα σαν σε όνειρο ποθώ

Κι ούτε που νιώθω χρόνου ζύγωμα ή ενός δείκτη χτύπο,

Γι΄αυτό ψηλά στα σύννεφα κι εγώ τ΄ακολουθώ.

Χνότο ανέμου σήψης τότε με ταράζει.

Θρηνεί ο κότσυφας μες στα γυμνά κλαδιά,

Σε σκουριασμένο πλέγμα κόκκινο σταφύλι τρεμουλιάζει,

Ενώ μες στον αέρα σαν θανάσιμος χορός ωχρών παιδιών ανθίζει

Ολόγυρα σε σκούρα στόμια πηγαδιών σαθρά

Γαλάζια μια αστρομαργαρίτα παγωμένη που λυγίζει.
`
***

Κατάνυξη

Ό,τι από τη νιότη μου να υπάρχει ακόμα μοιάζει,

Είναι η ανάταση ψυχής καμπάνες σαν ηχούν,

Όταν βωμούς στις εκκλησιές πέπλο αχλής σκεπάζει

Και οι γαλάζιοι θόλοι τους τα ουράνια αντανακλούν,

Όταν ακούω το Όργανο σε κάποιο εσπερινό,

Το σβήσιμο το σκοτεινό των ήχων στις πλατείες,

Τον παφλασμό σιντριβανιών γαλήνιο, σιγανό,

Που μοιάζει με παιδιών γλυκές κι άγνωρες ομιλίες.

Ατάραχος σαν σε όνειρο τα χέρια μου σταυρώνω

Και ψιθυρίζω προσευχές που έχω καιρό να πω,

Το βλέμμα απ΄την παλιά βαρυθυμία αμαυρώνω.

Τότε μέσα απ’ τη σύγχυση εικόνων απαυγάζει

Μια γυναικεία μορφή φορώντας πέπλα πένθους

Και εντός μου ρίγος μιαρό με κύπελλο αδειάζει.

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης.

**Από το Ποιείν http://www.poien.gr