Μαρίνα Χατζηκυριάκου, Δύο ποιήματα

Artwork: Constant

Artwork: Constant

Άτιτλο
 
κάποιες στιγμές
βλέπουμε
κι αυτά που αναδίδονται
είναι μορφές, με σάρκα και οστά
που μας βγάζουν τη γλώσσα
ή το καπέλο
ανάλογα με τον βαθμό την εθελούσιας τυφλότητας
 
***

Χρόνος
 

Είχαμε αργήσει – δε θυμάμαι σε ποιο ραντεβού
χάζευες σ όλο το δρόμο τα πουλιά
κοντοστεκόσουν κάθε τρεις και λίγο
να ξεπατικώσεις κινήσεις
για την λησμονιά
πως το κάνουν, πως;
όλο ρωτούσες
 
χάλασε με τα χρόνια το ρολόι μου
πάνω κάτω στην τροπόσφαιρα
θα αργούσαμε έτσι κι αλλιώς
– δεν θυμάμαι σε ποιο ραντεβού –
 
κι αυτή η τεχνολογία ποτέ δεν μας λυπήθηκε
κανείς δεν σκέφτηκε να φτιάξει ένα χρονοδείκτη
ανθεκτικό στους κραδασμούς  ανοδικών ρευμάτων
μονάχα αδιάβροχα, για υποβρύχιες πτήσεις
κι άντε να κρατήσεις τον χρόνο αδιάβλητο
απ τις αιθέριες απορίες σου

Leave a comment