Artwork: Rozenn Le Gall

Φυσάει ένας Μάρτης όλο κόκαλα
Μουδιάζουν τα παράθυρα
Στο σβέρκο το σπάσιμο της βροχής
Γαλάζια κρίνα παντού
το όνομά σου
γυαλίζει με λεπτομέρεια σταγόνας
σιγεί με πειθώ σκοταδιού στο ‘’Άκου’’ του βλέμματος
Η διαγώνια ύφανση της νύχτας ξεγελά τις αποστάσεις και
Νομίζω πως ανεπαίσθητα κεντρώνεις έναν δρόμο
Με βήματα και ψιθυρίσματα
Αχ, ίλιγγος στην ακοή το χεράκι σου που ψέλνει
το θυμίαμα του βρύου:
εφτά νερά, λευκή κορδέλα-εφτά νερά, λευκή κορδέλα
Σε χαιρετώ σαν ξημέρωμα . Κι ύστερα, θρομβώνει
μια τέτοια στιγμή που όλα χάνονται.
 
Τα βαλς των νικημένων αχνίζουνε σκουριά.
Αυτό, πέρα από κάθε αμφιβολία.

*Αναδημοσίευση από το http://www.bibliotheque.gr/article/47783