ΑΣΠΡΟΣ ΣΑΝ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Πού μένεις; Τον ρωτάω
– Στα κυπαρίσσια μου λέει,
στην Αλησμόνα…

– Δεν έχει ήλιο εκεί,
γι’ αυτό είσαι άσπρος σαν το χιόνι;

Σκύβει το κεφάλι. Δεν γελάει.

***

ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΥΧΤΑ

Σ’ αρέσει η νύχτα κι όλο νύχτα έρχεσαι;
Του λέω και γελάει.
Κάτι μου δείχνει και λέει:
έλα απόψε είναι γιομάτος άστρα ο ουρανός.

Βγαίνουμε στο λιακωτό
κι απ’ το δοκάρι
με μιας βρισκόμαστε στα κεραμίδια.

Κοίτα, μου λέει, η στράτα του Θεού.
Κοιτάω κι εγώ μανούλα μου
και χάνω τη φωνή μου.

*Από τη συλλογή “Κλίνη Σπόρου, Καλή”, εκδ. Οροπέδιο, 2010, σελ. 24 και 28.