Κατάδικο μου, κενό, άμορφο
το παρελθόν της προηγούμενης ζωής μου.
Το μέλλον της επόμενης μου ύπαρξης.

Πόσο όμορφο να ξεκινάς απ’ την αρχή;
Και να μην αφήνεις άλλους να πατάν
στα βήματα που έχουν σβήσει

απ’ το χρόνο.

Σαν να ναι ένα πανί όλη μας η ζωή
που χρωματίζεται αδέξια απ’ τις διαθέσεις μας.
Έτσι κι εγώ το βάφω τώρα άσπρο, κατάλευκο.
Ο φωτεινός σηματοδότης της ζωής
καλεί τώρα στο έδρανο
την επόμενη στιγμή.

Γιατί εκτιθέμεθα, κύριοι,
κι όσοι εκτίθενται πρέπει να ξέρουν πρωτίστως πως να ξεκινούν

απ’ την αρχή.