Αντώνης Στασινόπουλος, Ποιήματα

10298762_10200433504796374_4921863061317683921_n

Ακρωτηριασμένες πόλεις.
Η λαλιά του πετεινού χάθηκε.
Ποντίκια μας εμποδίζουν την κυκλοφορία,
παίζοντας στην συμφωνική της πόλης.
Εξατμίσεις στον εγκέφαλο, μας πηγαίνουν
σε ταξίδια εθνικών και πολυεθνικών
κτιρίων για ψυχανάλυση
Η συμφωνία έκλεισε με παγκόσμια συμμετοχή
Συσσωρευμένα πτώματα, γύρω απ’ τον κρουνό,
τις ελπίδες αδειάζουν ακατάπαυστα
κουτιών περιεχόμενο
Σακούλες απορριμμάτων επάνω στο τραπέζι
αρπαχτικών
Ρεψίματα αγάπης σε ταβέρνες και PUB
Κρεβατοκάμαρες από οστά
Νεκροκεφαλές στις πόρτες των σπιτιών
Πυροβολόμορφοι μπάτσοι από ταράτσες
Εποπτεύουν την τάξη, ρίχνοντας
μ’ αλεξίπτωτα ναρκωτικά
Στο σινεμά η παράσταση τελείωσε,
Θεατές στη γραμμή
Γδούποι χαλάν το πάρτυ
Δώστε ένταση
Το ουρλιαχτό του σκύλου σκέπασε
το αγκομαχητό του πηδήματος.
Ο έρωτας το ‘σκασε απ’ τα μάτια
ευαίσθητης τσιμεντοκολόνας
και βρέθηκε στον υπόνομο της ευτυχίας
Εκεί μέσα στα λύμματα
ακούγονται τα περπατήματα κοριτσιών
Γυμνά πόδια χάνονται
Ένα ξυράφι πέταξαν στις φλέβες
Το πάνω “αποπροσανατολισμένος τρελός”
Οι σειρήνες φώναζαν διαολεμενα
Συγκεντρώσεις πνευματικών πατέρων
Με αρχηγούς τρώνε τα περιττώματα
της εκπόρνευσής τους.

***

Καλοκαίρι
Ένα ραδιόφωνο, παράσιτα, άνεμος
Άνθρωποι, ήλιος, θάλασσα
Άλλο ένα καλοκαίρι πέρασε στη μέρα αυτή
Ήλιος, θάλασσα, θάνατος μύγες γύρω από το
πτώμα στην άκρη
Το καλοκαίρι φεύγει
Αντί να σε θυμόμαστε
Σε περιμένουμε να ξανάρθεις
Ω! Ήλιε
Ω! Θάλασσα
Ω! Θάνατε
Σε περιμένουμε να ξανάρθεις.

***

Άθροισμα
Ένας κυβερνήτης
και ένας δικαστής
και ένας στρατηγός
και ένας μπάτσος
και ένας ψυχίατρος
και ένας δάσκαλος
και ένας ρασοφόρος
και όσοι τεχνοκράτες
ίσον ένας ξεχειλισμένος βόθρος.

***

Κελλί 415
Πτέρυγα δικαιοσύνης
στο παράθυρο οι μέρες σέρνονται
γερασμένες, χαμογελώντας φαφούτικα
Καθώς τρέχει η ζωή συμπιεσμένη
στους φακέλους του παράλογου
ο νόμος εξημερωμένο θηρίο στα χέρια
του δικαστή
μου στέλνει στο κελλί τη φαφούτα ημέρα
Κελλί 415
Κουράστηκα να μυνηγώ το χρόνο
Η άρκτος στη θέση της
Μόνος στ’ αλήθεια με το θάνατο
βαδίζω πάνω σε κομματιασμένες ελπίδες
Τα μάτια μου τρυπούν τους τοίχους
Κελλί 415.

*Από την πρώτη του συλλογή “Εκπέμπουμε στους αναρίθμητους σκλάβους ανά δευτερόλεπτο”, ανεξάρτητη έκδοση χωρίς αναφορά χρόνου έκδοσης.

Leave a comment